Een tijdje geleden zat ik te wachten in een wachtruimte van een ziekenhuis, waar af en aan mensen door verpleegkundigen werden afgeroepen voor hun afspraak. En keer op keer ging het als volgt:
vpk: "meneer Jansen?"
cliënt: 'ah, dat ben ik'
vpk steekt hand uit, de patiënt beantwoordt het gebaar.
vpk: "mijn naam is Bert. U mag even meelopen".
de patiënt volgt de vpk, waarna het verhaal zich weer herhaalde, zij het met andere namen.
Ik ergerde me behoorlijk aan dat ene zinnetje: 'U mag even meelopen'. Ik vond dat er een ongezond autoritaire uitstraling vanuit ging. Wie denkt de verpleegkundige dat hij is om iemand dat 'recht' te geven?
Maar ik had het bij het verkeerde eind!
Maar de Universele Verklaring van de Rechten van de mens is vandaag zestig jaar geworden. Op 10 december 1948 werd deze verklaring aangenomen door de Verenigde Naties en heeft sindsdien een grote rol gespeeld in onze wereld, al is de verklaring niet bindend en is er ook kritiek op de UVRM.
Niettemin zijn er op basis van de UVRM nieuwe verdragen opgesteld en aangenomen, zoals het verdrag tegen martelen, en zijn er ontbrekende rechten in andere verdragen opgenomen.
Het lijkt me goed om er zo af en toe naar te kijken.
Klik hier om Artikel 1 te lezen. Ik vraag me af in hoeverre fixatie niet door artikel 5 verboden wordt.
VGG projectlid Melissa vertelt over haar ervaringen op haar nieuwe stageplek. Deel 1 is hier te lezen.
Mijn tweede week op het hospice zit er al weer op.
Ik heb in mijn tweede week twee late diensten gedraaid op het hospice. Dit is toch weer heel anders dan een dagdienst. Je hebt als zorgverlener meer te doen met de familie/vrienden van de clienten dan tijdens de dagdienst. Het was verder wel een rustige week op het hospice, er zijn niet veel gekke dingen gebeurd.
Ik heb echter wel een mooie gebeurtenis mee gemaakt. Bij een van de clienten heb ik een 's avonds de eer gehad om een aan de client gericht gedicht te mogen horen. Dit vond ik erg speciaal. Vervolgens heb ik nog een tijdje met iemand van het bezoek gepraat. Dit was voor mij een bijzonder gesprek omdat dit de eerste keer was dat ik zo dichtbij contact heb gezocht.
Het mooie aan zo'n gesprek is dat je op een heel intiem gebied aan het praten bent en dat ik daar als zorgverlener een kijkje in mag nemen. Ik mag zien hoe de naasten over de dingen denken. Ik mag ze advies geven en een gesprekpartner zijn. Ik mag de meeste mooie kaartjes en teksten lezen en horen. Ik mag zien hoe lief en hecht mensen naar elkaar toe kunnen zijn en dat ondanks de vele liefde die mensen voor elkaar hebben, ze een enorm verdriet hebben omdat zij degene die ze het meest lief hebben binnen afzienbare tijd in hun leven moeten missen. Ik mag als zorgverlener delen in hun herinneringen en hoor de meest wonderlijke verhalen. Je krijgt op deze manier op een hele andere manier kennis over de client. Als er iets bijzonder is aan het verpleegkundig beroep dan is het wel het feit dat je op een zeer intieme wijze kennis maakt met de client en zijn naasten. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor.
Het gaat binnen het hospice echt over deze kleine dingen. Ik mag daar nu getuige van zijn en al de ervaringen die ik op doe binnen deze bijzondere stage neem ik mee in mijn verdere leerproces en in mijn verdere leerhouding. Het is buitengewoon bijzonder dat deze zorg bestaat.
Het zou nog mooier zijn als de palliatieve zorg wat meer in de aandacht zou staan in de medische wereld. Arsten staan soms nog een beetje sceptisch tegen over de palliatieve zorg. Er zijn nog weinig evidenced based studies over de palliatieve zorg. Dit geldt trouwens niet voor alle arsten. De arts die ik meemaak op het hospice is helemaal 'into' de palliatieve zorg. Ze stimuleert de verpleging hier ook in! Wat zijn er toch bijzondere mensen op de wereld en wat mag ik er veel ontmoeten tijdens mijn stage op het hospice!
VGG projectlid Melissa vertelt over haar ervaringen op haar nieuwe stageplek:
Vorige week ben ik met mijn stage op het hospice begonnen. Ik loop een maand stage op het hospice, dus helaas is het half december alweer afgelopen. Nu zullen velen zich afvragen wat een hospice is. Een hospice is heel kort gezegd een stervenshuis. In het geval van mijn stageplek zijn het vier kamers op een van de verpleeghuisafdelingen van mijn stageinstelling. Bij deze kamers hoort uiteraard ook een ruime woonkamer, waar ook ons "kantoor" is gevestigd. Dit is niet altijd even prettig aangezien bezoek en de clienten zelf ook in de woonkamer vertoeven. Nu zullen vele misschien denken wat er nou zo leuk is aan het werken met mensen die snel komen te overlijden. Ik vind het erg bijzonder dat ik als "verpleegkundige"(ben het bijna), in de laatste fase van iemands leven iets voor iemand kan betekenen. Het is erg bijzonder werk. De afgelopen week heb ik kennis gemaakt met de nu verblijvende cliënten. Vandaag was er een nieuwe opname. Ik ben bij het opnamegesprek aanwezig geweest; dat was voor mij best heftig. Ik vond het erg bijzonder hoe mooi kinderen een van hun ouders kunnen omschrijven en echt het allerbeste voor hem/ haar willen. Ik mocht vandaag tevens een paar uurtjes alleen draaien op het hospice. In overleg met andere verpleegkundigen en mijzelf heb ik dit geaccepteerd, maar wel met veel mensen die ik in geval van nood kon bellen voor hulp. Het ging echter uitstekend!! Dus ik ging met een goed gevoel en een schouderklopje naar huis, wat je natuurlijk erg goed doet als toekomstig verpleegkundige!
In Wenen heeft zich een vrij uniek voorval ontvouwen: Een 108-jarige inwoonster aldaar werd door een auto geschept, terwijl ze met haar fiets een zebrapad overstak. De automoboliste trok te vroeg op bij een verkeerslicht.
Resultaat: licht bloedverlies.
Nu vind ik het op zich al opmerkelijk dat iemand zich op die leeftijd nog met de fiets in het verkeer begeeft, maar om dan vervolgens zonder botbreuken een dergelijk ongeval te verlaten... Magistraal!
De oude dame is in het ziekenhuis opgenomen ter controle. Ik hoop dat er inwendig ook niets met haar aan de hand is...
Nummertje honderd, een rustpuntje... Een aantal keer per week. Vaste prik. Maar deze keer toch wel een beetje speciaal: dit is het honderste bericht dat er op VGG Actueel! wordt gepost. Tijd om even een beetje terug te kijken!
In december 2007 legde ik de eerste hand aan de opzet van het VGG Blog, waarvan tegenwoordig alleen nog maar een internetadres rest en het idee: schrijven over hetgeen een groot deel van mijn tijd opslokt: de opleiding tot verpleegkundige gerontologie geriatrie.
Verder is er weinig meer van de eerste opzet te ontdekken. Eén blog werden drie sites, onderdeel van het VGG Weblog.
Het complete VGG competentieprofiel werd online gepubliceerd (een flinke klus...) en het eigenlijke 'bloggen' kreeg een eigen plek op VGG Actueel!, dit blog dus. VGG Project, de site waar het allemaal mee begon, werd ingericht als onderdeel met informatie over de differentiatierichting VGG.
Ondertussen zijn we halverwege de differentiatie en hard op weg naar een diploma. Vele onderwerpen die daar betrekking op hebben zijn voorbij gekomen op het blog: kwaliteitszorg, ethiek, innovatie, evidence based nursing, onderzoeken etc. Ook binnen de opleiding heeft het VGG Weblog aan bekendheid geworven: het is opgenomen in het lesmateriaal voor eerste en tweede jaars studenten en docenten hebben er lesmateriaal vandaan weten te halen van de VGG project site! Bloggen is op die manier een leuke toevoeging aan de opleiding en je leert ook nog eens mensen kennen.
Zo stond ik vorige week op het perron in Heemskerk (na een rit van drie uur) voor een gesprek met Lex Tabak, auteur van het Thuiszorg-blog. In week 44 zal ik nl. met 7 andere verpleegkunde studenten uit Nederland deelnemen aan een internationaal congres over (de politieke kanten van) verpleegkunde, waar studenten en docenten bij elkaar komen om uit te wisselen over de verschillende aspecten van zorg binnen Europa.
Om beslagen ten ijs te komen met betrekking tot de zorgmarkt had ik dus iemand nodig die daar een goede kijk op heeft; een afspraak met meneer Tabak was snel gemaakt. Een bijzonder interessant gesprek volgde, waarin de zorgmarkt, professionalisering, competentiegericht werken en natuurlijk de mooie kanten van het vak passeerden de revue. Ik vind het altijd prachtig als mensen vol passie over hun vak en hun kijk daarop kunnen praten en daarvoor was ik aan het juiste adres! Een bult wijzer en een lekkere vegetarische hap verder kon ik aan de terugreis beginnen richting Enschede.
Maar we moeten verder: Het 'competente' niveau moet behaald worden. En dat kost het nodige aan tijd! Uitstippelen van de leerweg, bepalen van beroepsproducten, contacten leggen, afspraken maken, cliënten verzorgen, ethiek, reflecties, verslagen, klinische lessen, congressen, zorgrollen, kerncompetenties, kwaliteitsverbetering, overstijgend denken, mondzorg, medicijnen, netwerken binnen de instelling, wat gaan we doen met het VGG Weblog na de opleiding, etc. etc.
Ik heb er in ieder geval zin in. Op naar de tweehonderd!
Om deze honderste post een vrolijk tintje te geven:
SUPER GRANNY! (met dank aan Wendy voor het doormailen van de link!)
Natuurlijk kunnen de leerzame links ook niet ontbreken. Via de VGG projectleidster kreeg ik een aantal goede tips:
De vernieuwde Actiz-site is online: http://www.actiz.nl/
Hierop is veel informatie over ondernemers in de zorg en hun verwikkelingen te vinden.
Tijdens een bijeenkomst op school kregen we ook de site van Idé (Innovatiekring Dementie) http://www.innovatiekringdementie.nl/ in de schoot geworpen. Ik had er zelf nog nooit van gehoord en ga de site van Idé (waar Stella Braam een drijvende kracht achter schijnt te zijn) zeker aan een nader onderzoek onderwerpen, want het ziet er zeer interessant uit. Zo lezen we bijvoorbeeld dat zingen tijdens de zorg een positieve uitwerking heeft op dementerenden! Daarbij kan ik het niet helpen terug te denken aan een dementerende cliënt in de thuiszorg, waarbij ik 's ochtend vroeg 'in een groen, groen, groen, groen knolleee knollenland...' stond te zingen. In koor. Prachtig! Ook het project 'Ik bind hou vast' ga ik binnenkort eens doorspitten. Van alle werkzaamheden die ik heb verricht in de zorg tot nog toe vond ik dat eigenlijk VERUIT het meest verschrikkelijk: mensen 'fixeren'. Alternatieven zijn er, weg met die zweedse banden en stoelbladen!
Ook aandacht voor de 'Internationale dag van de Palliatieve Zorg' op 11 oktober graag. Op de website lees je meer over de verschillende activiteiten, symposia en andere activiteiten rondom deze dag, zoals de krant: 'Palliatieve zorg, doodgewoon', die als PDF bestand is te downloaden. Hierin komen onderwerpen als mantelzorg, kinder hospices, stervensbegeleiding en vele andere zaken aan bod.
Een dag eerder is er de dag van de geestelijke gezondheid, met als thema 'Dwangstoornissen'. Klik hier voor meer informatie.
Rest mij u nog een literaire tip te geven: 'De stoel van God' door dr. Paul Brand, waarin de auteur in romanvorm verhandelt over lijden en euthanasie bij kinderen. Verwacht geen Mulisch metaforen, maar wel kippevel en een brok in je keel. Echt weer zo'n boek dat je in één ruk uit zou lezen als het vakantie is. Ik kwam dit boek tegen in een artikel in één van de gratis krantjes die op de Nederlandse treinstations de ronde doen en wilde het direct lezen. Dat duurde dus ongeveer twee jaar, maar mein Himmel... Ik lees het nu als voorbereiding op het hierboven genoemde internationale congres (waar euthanasie één van de onderwerpen is) en ik denk dat ik er een goede bodem mee kan leggen, zeker in combinatie met Peter Singer's 'Tussen dood en leven', waar ik eerder over blogde.
Brand, P (2006). De stoel van God. Houten: Sapienta
Een tijdje terug opperde de projectleider het maken van een VGG logo tijdens een van de VGG project bijeenkomsten. Omdat ik vanavond even géén zin had in typewerk, heb ik de stoute schoenen eens aangetrokken:
Het is een 'onmogelijke' figuur volgens mij. Brandhout of blijvertje?
Een tijd terug kreeg ik via mijn ouders het boek 'oneindig bewustzijn' van Pim van Lommel te lezen. Van Lommel, die bijna dertig jaar als cardioloog heeft gewerkt, is onlangs in de belangstelling gekomen na publicatie van dit boek, waarvan de volledige titel 'Eindeloos bewustzijn; een wetenschappelijk visie op de bijna-dood ervaring' luidt.
De titel van zijn boek geeft direct de spagaat aan waarin van Lommel zich heeft begeven, want de kritiek op zijn boek is niet mals. Zo heeft Dick Swaab (neuroloog) en plein public voor de TV verklaard dat het voorkomen van het woord 'wetenschappelijk' in de ondertitel misleidend is.
In de Nursing van juli/augustus van dit jaar prijkt een artikel van drieëneenhalve pagina waarin Lommel uiteenzet over de bijna dood ervaring (BDE). Van Lommel heeft op dit gebied vrij baanbrekend onderzoek uitgevoerd, dat in 2001 resulteerde in een publicatie in het gerenommeerde tijdschrift The Lancet.
Om de ervaring van een BDE kunnen mensen niet heen. Beschrijvingen van de gevoelens doorkruisen leeftijdsgroepen, religie en culturele achtergrond. Het artikel in Nursing roept op tot verpleegkundig begrip voor mensen met een BDE. Hier lijkt mij natuurlijk helemaal niets mis mee. 'Feelings are facts', zo plachtte de docent Relationele Vaardigheden in mijn eerste en tweede jaar van de opleiding menigmaal in onze hersenpannen te verzinken.
So far so good. Van Lommel gaat in het artikel in Nursing het boekje van de BDE niet te buiten. Het boek dat echter aangeraden wordt ter verdieping, niet geheel onverwacht zijn eigen boek, is van een heel ander laken een pak. Naast de beschrijving en bevindingen van en uit zijn onderzoek gaat van Lommel aan de haal met ons bewustzijn en zoekt er een verklaring voor waarin zaken als genetica, geheugen en quantummechanica een belangrijke rol spelen. Nu gaat bij het aanhalen van deze wonderlinge wetenschapen bij mij meestal het alarmlicht op rood en ik kan niet ontkennen zijn boek op veel punten wel erg onwetenschappelijk te vinden, wat betreft de kijk op het bewustzijn. Mensen aanraden om zich in te lezen op het gebied van wat hen is overkomen is mijns inziens meestal een goede zaak.
Maar laten we wel het kaf van het koren blijven scheiden! Zoals bijvoorbeeld Gert Korthof op zijn blog heeft gedaan in een uitgebreide en meerdelige bespreking van het boek, onder de titel, 'fouten in het boek van van Lommel'. Ook zijn er twee gastbrijgen van Martin van Staveren (fysicus) aangeleverd. (Het blog van Korthof is trouwens van harte aan te raden voor iedereen die zich interesseert in filosofie, biologie en evolutie)
Het boek van van Lommel heeft voor mij in ieder geval geen meerwaarde gehad, of mijn ideeën over bewustzijn veranderd. Niettemin zal ik de cliënt die over een BDE spreekt natuurlijk respectvol benaderen. Maar dat spreekt voor zich. Toch? Niet helemaal, zo blijkt uit de verklaringen van mensen die verpleegd werden na het doormaken van een BDE in het artikel in Nursing. En dan dient de verpleegkundige weer bij z'n leest te blijven naar mijn idee.
Hieronder zijn in chronologische volgorde de blogberichten van Gert Korthof en Martin van Staveren te vinden m.b.t. het boek van van Lommel. Serieuze en zware kost, maar zeker de moeite waard:
Een van de meest in het oog springende kenmerken van al hetgeen dat leeft, is dat het doodgaat. Van de noestige eik tot je kat en de schrijver dezes; alles gaat een keer dood.
Zo ook oude mensen. En af en toe heb je naar eer en geweten zorg verleend aan die mensen. Opgebaard in hun kamer kijken ze nu echter nergens meer naar. Het was goed geweest.
Een mens is niet meer, een omhulsel rest. Intrigerend tot op het bot: hoe beleven mensen hun dood? Beleven ze deze eigenlijk wel? Want: dood is dood? Ik geloof niet in een hiernamaals. De dood is voor mij een doodlopende weg en daarmee ook het leven. Le fin.
Gelukkig houd ik van rustig wandelen en vind ik de reis vaak interessanter dan het doel. (Dat bij het bereiken ervan gelijk z'n 'doelheid' verliest)
Maar het passeren van iemand die het eindstation heeft bereikt, doet altijd wat met je stemming: van gelukkig en rustig gestorven mensen wordt je zelf ook een beetje gelukkig. Hoe gek dat wellicht ook klinkt.
De dood hoort bij het leven, vormt het leven. Het feit dat u en ik hier zijn, is gevolg van een massaslachting die z'n weerga niet kent. In miljarden jaren evolutie heeft de natuurlijke selectie ons genetisch pad uitgekerft, over de ruggen van 99,9% van alle soorten die ooit hebben geleefd. Allemaal zijn ze dood. Met als doelloos gevolg dat u en ik nu leven.
Persoonlijk vind ik Midas Dekkers een erg prettige schrijver om te lezen. Zijn stijl is op een bepaalde manier vrij controversieel: zo is hij met 'lichamelijke beweging' een offensief gestart tegen de verheerlijking van sport. De 'kip en de pinguin' is een verzameling verassende kijkjes in de dierenwereld. In 'de vergankelijkheid' weet hij wederom een zaak van een opmerkelijke kant te belichten. Ditmaal geen neushoorns, hitlerkevers of pinguins, maar in de vergankelijkheid neemt Dekkers de veroudering van de mens tot onderwerp:
"Tegen de tijd dat de eerste grijze haar verschijnt en je erg krijgt in je aftakeling, is het ergste achter de rug. Verouderen doe je het meest wanneer je het jongst bent. Met zijn kale koppie en tandeloze bekkie lijkt een pasgeboren baby niet alleen op een oud mannetje, hij is het in zekere in ook. Hij veroudert sneller dan hij ooit nog eens zal doen. In zijn jonge lijfje wordt niet alleen koortsachtig gebouwd, er wordt ook koortsachtig afgebroken. Een baby is een soort Rotterdam, waar ze gebouwen al slopen waneer ze net zijn opgeleverd, om er nog nieuwere, ook weer snel te slopen gebouwen voor in de plaats te zetten. In een volwassen lichaam wordt er veel langzamer gesloopt en gebouwd, meer zoals in oud Amsterdam. Maar weefsels zijn niet van steen. Hun vernieuwingskracht neemt steeds meer af. Bij oude mensen is de fut eruit en sterven ze. Maar dat is niet hun schuld. Niet het oude maar het jonge lichaam heeft de vitaliteit gebruikt. In een babymaand neemt het vermogen om versleten cellen door nieuwe te vervangen sneller af dan in een heel bejaardenjaar"(pag. 23)
Dekkers weet een eloquente platvloersheid te combineren met een bijzonder grote kennis en gevoel voor illustratie. Vrij cynisch (daar moet je van houden), maar evenzo vermakelijk. En gegarandeerd wenkbrauwoptrekkend.
Dekkers, Midas (1997): De vergankelijkheid. Amsterdam: Contact
In de Amerikaanse staat Alabama heeft men een nieuw wapen in de strijd tegen (de gevolgen van) overgewicht; werknemers met overgewicht krijgen tot 2010 de tijd om er wat aan te doen. Hierbij krijgen ze dan hulp aangeboden in de vorm van bijvoorbeeld adviezen van artsen en een gratis gezondheidscheck. Zijn ze desondanks niet in staat om binnen het tijdsbestek af te vallen dan gaan ze dat in de geldbuidel voelen: dik zijn kost dan namelijk zo'n 25 dollar (ongeveer 17 euro) per maand extra bovenop hun ziektenkostenverzekering. Voor rokers geldt een gelijksoortige regeling al in die staat, waar overigens een aanzienlijk deel van de bevolking kampt met heftig overgewicht.
Nu ben ik er van overtuigd dat de obesitas epidemie in Nederland ook z'n wissel trekt op de gezondheidszorg in Nederland. Even bekeken vanuit de geriatrische optiek kijken we aan tegen een groeiend aantal obese ouderen, die (extreem) belastend zijn in de zorg, zowel op materieel gebied als op personeelsgebied. Degenen die ervaring hebben met het verzorgen van bijzonder zwaarlijvige cliënten weten wel waar ik dan over spreek... Tegenover dit groeiend aantal obese cliënten staat een beroepsgroep die op verschillende punten onder druk staat: waardering, beloning en gewoonweg het aantal beschikbare krachten aan het bed binnen de beroepsgroep.
Dat dit vraagt om maatregelen lijkt me een uitgemaakte zaak. Maar ik vraag me af of zo'n systeem als men in Alabama hanteert werkt en of we het paard niet achter de wagen spannen. (Ik ga er overigens vanuit dat we de obesitas epidemie willen tegengaan en niet alleen de financiële gevolgen ervan)
Voor de mond weg gesproken vraag ik me af of mensen eigenlijk nog wel weten waar 'we mee bezig zijn'. Voeding is nog nooit zo'n big issue geweest, maar toch lijken we hoe langer hoe meer mensen het spoor bijster te raken. Atkins, Sonja Bakker, Weight Watchers en allerlei rare diëten uit de alternatieve sector; de industrie haakt vrolijk in op ons dikker wordende Nederland en probeert mensen het idee te geven hoe gezond te eten en te leven.
Onlangs is bijvoorbeeld de vermeende 'kaas' in bijvoorbeeld MacDonalds producten in een kwaad daglicht komen te staan, die misleidend zouden zijn in de vermelding van de kaas die werkelijk in hun producten zit. In plaats van echte kaas is er sprake van een bepaald olieproduct dat nogal op kaas lijkt. Consternatie alom. Maar laten we wel wezen; iemand die bij de MacDonalds verwacht ook maar in de buurt te komen van kwaliteitsvoedsel heeft wat mij betreft een steekje los. Zonder in een tirade over ons huidige voedingspatroon te willen losbarsten denk ik dat we in het algemeen richting een 'MacDonalds dieet' gaan. Onze voeding is vaak een geval van goedkope rommel, waarbij mensen een rad voor de ogen wordt gedraaid. (Drop wordt ondertussen als 'bewuste keuze' aangeprezen in de reclames, zo zag ik gisteren tot mijn schrik...)
Kortom: we denken te weten wat we doen (al vraag ik me af in hoeverre dat echt het geval is), maar we handelen er nauwelijks naar. Iedere ziel met een half verstand weet dat een bepaalde levensstijl meer de neiging heeft om rondom de heupen of in het buikvet terecht te komen. Vreemdgenoeg hebben we constant guru's nodig om ons weer gruwelijk te laten falen en de obesitas epidemie in volle glorie doorgang te laten vinden. Gelukkig kunnen we nu MacDonalds weer iets meer in de beschuldigdenbank schuiven...
Maar in dit geheel schuilt naar mijn idee een veel grotere potentie dan het bestraffen van mensen die te dik zijn; voorkomen is en blijft beter dan genezen. Laten we gewoon eens normaal doen over onze voeding: Stop met het eten van teveel bewerkt voedsel, teveel vlees, teveel snoep, snacks en frisdrank en zie voedsel voor wat het werkelijk is: broodnodig.
Ik ben er van overtuigd dat we in een tijd leven waarin voedsel bijzonder goedkoop is, ja zelfs té goedkoop en te makkelijk verkrijgbaar in allerlei soorten en maten. (al levert het veel opgetrokken wenkbrauwen op wanneer men zo'n stelling poneert) En voor voedsel geldt naar mijn idee: goedkoop is duurkoop. Op termijn betaalt zich een weloverwogen voedingskeus terug en zeker niet alleen op gezondheidsgebied. Ik ben benieuwd wat een mentaliteitsverandering op het gebied van voeding in de ouderzorgsector teweeg kan brengen. Mensen zullen oud en ziek blijven worden, maar: 'quod me nutruit me destruit'! (wat mij voedt, vernietigd mij). Ik denk dat we mensen een stuk minder kunnen vernietigen.
Vanuit die optiek zouden mensen beloond moeten worden voor het nemen van juiste keuzes, zoals in enkele staten volgens het AD bericht lijkt te gebeuren.
Helaas zou die 17 euro dan ineens een stuk minder lijken naar mijn idee. Eenzelfde bedrag, maar als straf lijkt het een veel grotere hoeveelheid geld. Waarom zijn we als burgers zo ambivalent op dat gebied?
Een vettax is wat mij betreft prima, maar dan op producten en niet op mensen. Niet in de laatste plaats omdat een tax op menselijk vetweefsel de genetische lotgevallen wel eens stevig zou kunnen discrimineren. Trouwens zou die 17 euro per maand wel snel terugverdiend zijn met het de deur uit schoppen van de TV of PC plus bijbehorende snacks. Maar dat is een ander verhaal. De ruggen, knieën en schouders van de toekomstige werknemers in de ouderenzorg zouden u evenwel dankbaar zijn.
Zo, dat was een mooie vakantie in de belgische Ardennen! (Vielsalm is bijzonder aan te raden!) Samen met mijn schoonfamilie heb ik daar een weekje vertoefd in een luxueus huisje van Sunparks: helemaal top! Prachtige natuur, gezellige avonden, leuke uitstapjes, precies wat een weekje weg behoeft. De ontdekking van de hemel (zie vorige blogpost) is uitgelezen, evenals Peter Singer's 'Tussen dood en leven; de teloorgang van de traditionele ethiek', een boek over ethiek waar ik geheid nog over ga bloggen, omdat het zo heerlijk recht door zee en op veel vlakken behoorlijk controversieel is.
Gisteren zijn we teruggekomen en vandaag gaan we alweer op kamp met de kersverse eerstejaars van de opleiding HBO-V: op naar Mander voor een spetterend weekend georganiseerd door S.V. Hysteria, de studievereniging van de HBO-V in Enschede, waar ik ook mijn energie in steek tussen de bedrijven door. De afgelopen jaren was het een groot succes en we gaan ons best doen om er voor te zorgen dat het ook dit jaar weer een waar feest gaat worden. Maar dat loopt wel los!
Toen ik tussen mijn 12e en 19e in de schoolbanken zat om een vwo diploma te halen deed ik dat doorgaans met plezier. Nou ja, wat er zich buiten de schoolbanken afspeelde was natuurlijk oneindig veel belangrijker, maar ik kijk graag terug naar die tijd, al doe ik het niet vaak.
De afgelopen vakantie echter, moest ik er menig maal aan denken en dan met name aan de verplichte nummers tijdens Nederlands. 'Literatuur'. Mij mochten ze lek schieten: ik kon er geen lol in vinden om zonder het zelf te willen dergelijke werken door te spitten op zoek naar de personages, ontwikkeling ervan, thema's en literaire waarde. Gelukkig kon ik ook toen redelijk goed uit m'n woorden komen en behoedde een goed mondeling tentamen mij voor rampspoed. Ik had mij stellig voorgenomen om nooit meer een literair werk aan te raken. Al zou er voor Brusselmans een uitzondering gemaakt kunnen worden: ex-drummer heb ik in één ruk en blauw van het lachen uitgelezen. (de film is ook leuk, maar, om het cliché aan te halen: het boek is echt beter)
Ondertussen zijn we een dikke 6 jaar verder en heb ik het nodige bijgeleerd. Ik zat er naast. Fictieve literatuur kan erg leuk zijn. Mijn vriendin is redelijk belezen en na wat kleine boekjes van Brusselmans, Campert en Giphart, heb ik nu ook besloten om die monsterlijke pil van Mulisch, 'De ontdekking van de hemel' te ontdoen van de mysteries die een ongelezen boek omhullen. Het exemplaar dat me al tijden uit de boekenkast aankeek is een vaalgelezen afgeschreven hardcover uit de Groenlose bibliotheek, met die onmiskenbare 'boekengeur', waarschijnlijk gekocht voor een belachelijk laag bedrag.
Ik kan zeggen dat ik maar wat blij ben dat ik destijds het boek niet heb gelezen. De verhandelingen van Onno Quist en Max Delius laten zich mijns inziens absoluut in hun volle licht zien zonder een redelijk ontwikkelde algemene kennis waar natuurkundige, biologische, filosofische en politieke stromingen en theoriën een belangrijk deel van vormen.
Mulisch heeft zijn best gedaan om zonder de intellectuele opdringerigheid die ik bij Giphart bespeurde in Gala (geen goed voorbeeld...) een prachtig verweven geheel van wetenschap, geschiedenis, filosofie en kinderlijk vrije fantasie te construeren.
Zes jaar geleden had ik onmogelijk op eenzelfde wijze kunnen genieten van de literatuur. Ouder worden hééft z'n goede kanten en het mentale aspect van ouder worden kan tot op hoog bejaarde leeftijd een progressief karakter houden, getuige de vele briljante octagonarianen (80+) waarmee de geschiedenis bezaaid is.
Bertrand Russell (te zien op de foto rechts) bijvoorbeeld, was tot twee dagen voor zijn dood een felle bestrijder van bezetting en geweld in Palestina/Israël(Griffin, 2007).
De volgende tekst vond ik op Wikipedia, en is drie dagen voor zijn dood op 31 januari 1970 geschreven.Een dag na zijn dood werd dit laatste bericht van Russell aan de wereld op een parlementaire conferentie in Caïro voorgelezen:
"The tragedy of the people of Palestine is that their country was "given" by a foreign power to another people for the creation of a new state. The result was that many hundreds of thousands of innocent people were made permanently homeless. With every new conflict their numbers increased. How much longer is the world willing to endure this spectacle of wanton cruelty? It is abundantly clear that the refugees have every right to the homeland from which they were driven, and the denial of this right is at the heart of the continuing conflict. No people anywhere in the world would accept being expelled en masse from their own country; how can anyone require the people of Palestine to accept a punishment which nobody else would tolerate? A permanent just settlement of the refugees in their homeland is an essential ingredient of any genuine settlement in the Middle East. We are frequently told that we must sympathise with Israel because of the suffering of the Jews in Europe at the hands of the Nazis. […] What Israel is doing today cannot be condoned, and to invoke the horrors of the past to justify those of the present is gross hypocrisy."
Hij was toen 97 jaar oud! Zijn lange leven lang was hij in staat om zijn mentale rijkdom te vergroten en te gebruiken in zijn passie en strijd voor vrede, rationaliteit en analytisch atomisme.
Over Goed Oud Worden gesproken.
bronnen:
Griffin, N (2007): Russell's relevance today. The Bertrand Russell Research Centre Newsletter nr. 5 summer 2007 pag. 1
Mulisch, H. (1992): De ontdekking van de hemel. Amsterdam: De Bezige Bij ISBN: 9023461231
Laten we wel wezen. De ouderenzorg is mooi, maar vrije tijd lijkt onontbeerlijk. Tijd voor hobby's, op de bank hangen en TV kijken (kan ook een hobby zijn), een boek lezen (idem) of gewoon helemaal niks doen (een contradictio in terminis)
Maar tijdens de vakantie moet er, ironisch genoeg, natuurlijk wel gewerkt worden. Niet om het een of het ander, maar een beetje serieuze student werkt het jaar rond, met wellicht een week of twee, drie Mallorca, Terschelling, of achtertuin (bij goed weer).
Gelukkig ben ik niet heel erg serieus, dus doe ik het deze vakantie wat rustig aan.
Tijd om eens te contempleren op de mooie en minder mooie zaken van het leven.
Waarom maken we feitelijk nog zo weinig gebruik van nieuwe techniek in de thuiszorg voor ouderen?
Is een 'probleem'cliënt niet eigenlijk een pleonasme?
Waarom kies ik voor een vakgebied waarin de nare zaken van het leven zo'n prominente rol spelen?
Verdienen verpleegkundigen en verzorgenden te weinig?
Waarom werken er zo weinig mannen in de ouderenzorg? Is dat wenselijk?
Wat is macht voor de verpleegkundige?
Wat is een verpleegkundige eigenlijk?
Wie weet schrijf ik er nog eens wat over, maar laten we het niet hopen.
Eerst maar weer eens een beetje vakantie. Morgen hoef ik tenslotte pas om 14.00 uur te beginnen.
Maar de Universele Verklaring van de Rechten van de mens is vandaag zestig jaar geworden. Op 10 december 1948 werd deze verklaring aangenomen door de Verenigde Naties en heeft sindsdien een grote rol gespeeld in onze wereld, al is de verklaring niet bindend en is er ook kritiek op de UVRM.
Niettemin zijn er op basis van de UVRM nieuwe verdragen opgesteld en aangenomen, zoals het verdrag tegen martelen, en zijn er ontbrekende rechten in andere verdragen opgenomen.
VGG projectlid Melissa vertelt over haar ervaringen op haar nieuwe stageplek. Deel 1 is hier te lezen.
Ook aandacht voor de 'Internationale dag van de Palliatieve Zorg' op 11 oktober graag. Op de website lees je meer over de verschillende activiteiten, symposia en andere activiteiten rondom deze dag, zoals de krant: 'Palliatieve zorg, doodgewoon', die als PDF bestand is te downloaden. Hierin komen onderwerpen als mantelzorg, kinder hospices, stervensbegeleiding en vele andere zaken aan bod.
Rest mij u nog een literaire tip te geven: 'De stoel van God' door dr. Paul Brand, waarin de auteur in romanvorm verhandelt over lijden en euthanasie bij kinderen. Verwacht geen Mulisch metaforen, maar wel kippevel en een brok in je keel. Echt weer zo'n boek dat je in één ruk uit zou lezen als het vakantie is. Ik kwam dit boek tegen in een artikel in één van de gratis krantjes die op de Nederlandse treinstations de ronde doen en wilde het direct lezen. Dat duurde dus ongeveer twee jaar, maar mein Himmel... Ik lees het nu als voorbereiding op het hierboven genoemde internationale congres (waar euthanasie één van de onderwerpen is) en ik denk dat ik er een goede bodem mee kan leggen, zeker in combinatie met Peter Singer's 'Tussen dood en leven', waar ik eerder over blogde.
Een tijd terug kreeg ik via mijn ouders het boek 'oneindig bewustzijn' van Pim van Lommel te lezen. Van Lommel, die bijna dertig jaar als cardioloog heeft gewerkt, is onlangs in de belangstelling gekomen na publicatie van dit boek, waarvan de volledige titel 'Eindeloos bewustzijn; een wetenschappelijk visie op de bijna-dood ervaring' luidt. 
Zo, dat was een mooie vakantie in de belgische Ardennen! (Vielsalm is bijzonder aan te raden!) Samen met mijn schoonfamilie heb ik daar een weekje vertoefd in een luxueus huisje van Sunparks: helemaal top! Prachtige natuur, gezellige avonden, leuke uitstapjes, precies wat een weekje weg behoeft. De ontdekking van de hemel (zie vorige blogpost) is uitgelezen, evenals Peter Singer's 'Tussen dood en leven; de teloorgang van de traditionele ethiek', een boek over ethiek waar ik geheid nog over ga bloggen, omdat het zo heerlijk recht door zee en op veel vlakken behoorlijk controversieel is. 
Gisteren zijn we teruggekomen en vandaag gaan we alweer op kamp met de kersverse eerstejaars van de opleiding HBO-V: op naar Mander voor een spetterend weekend georganiseerd door S.V. Hysteria, de studievereniging van de HBO-V in Enschede, waar ik ook mijn energie in steek tussen de bedrijven door. De afgelopen jaren was het een groot succes en we gaan ons best doen om er voor te zorgen dat het ook dit jaar weer een waar feest gaat worden. Maar dat loopt wel los!
Ondertussen zijn we een dikke 6 jaar verder en heb ik het nodige bijgeleerd. Ik zat er naast. Fictieve literatuur kan erg leuk zijn. Mijn vriendin is redelijk belezen en na wat kleine boekjes van Brusselmans, Campert en Giphart, heb ik nu ook besloten om die monsterlijke pil van Mulisch, 'De ontdekking van de hemel' te ontdoen van de mysteries die een ongelezen boek omhullen. Het exemplaar dat me al tijden uit de boekenkast aankeek is een vaalgelezen afgeschreven hardcover uit de Groenlose bibliotheek, met die onmiskenbare 'boekengeur', waarschijnlijk gekocht voor een belachelijk laag bedrag.
Bertrand Russell (te zien op de foto rechts) bijvoorbeeld, was tot twee dagen voor zijn dood een felle bestrijder van bezetting en geweld in Palestina/Israël(Griffin, 2007).
De volgende tekst vond ik op Wikipedia, en is drie dagen voor zijn dood op 31 januari 1970 geschreven.Een dag na zijn dood werd dit laatste bericht van Russell aan de wereld op een parlementaire conferentie in Caïro voorgelezen:
