VGG Actueel gaat over in 'Ars GeriatriCare'!

VGG Actueel! zal vervangen worden door een nieuw blog waar ik de afgelopen maanden aan heb gewerkt: Ars GeriatriCare.

Ik heb hiervoor gekozen omdat ik de blogger.com mogelijkheden i.v.m. de WordPress mogelijkheden maar matig vind en omdat ik een platform wilde hebben waar ik ook na m'n opleiding naar hartelust op door kan blijven bloggen.

Surf dus naar:Ars Geriatricare
De RSS Feed van Ars GeriatriCare vind je hier

Alle postings van VGG Actueel! zullen gewoon hier blijven staan.

Modale taal...

Een tijdje geleden zat ik te wachten in een wachtruimte van een ziekenhuis, waar af en aan mensen door verpleegkundigen werden afgeroepen voor hun afspraak. En keer op keer ging het als volgt:

vpk: "meneer Jansen?"
cliënt: 'ah, dat ben ik'
vpk steekt hand uit, de patiënt beantwoordt het gebaar.
vpk: "mijn naam is Bert. U mag even meelopen".

de patiënt volgt de vpk, waarna het verhaal zich weer herhaalde, zij het met andere namen.
Ik ergerde me behoorlijk aan dat ene zinnetje: 'U mag even meelopen'. Ik vond dat er een ongezond autoritaire uitstraling vanuit ging. Wie denkt de verpleegkundige dat hij is om iemand dat 'recht' te geven? Maar ik had het bij het verkeerde eind! Een toevallige omzwerving op het wereldwijdeweb leidde mij tot een blogpost uit 2006, van de 'Taalprof'*, genaamd 'moet dat nou?' Het lijkt erop dat mijn opvatting over de zin meer over mijzelf zegt, dan over de verpleegkundige die de mensen welkom heette voor hun afspraak....

De clou zit 'em in de modale betekenisaspect van het werkwoord 'moeten'. De modaliteit geeft aan hoe men over de wereld denkt, of volgens de Taalprof, hoe een "uitgesproken zin zich verhoudt tot de wereld". Dit wil zeggen dat, afhankelijk van je bedoeling, je kiest uit een bepaald vocabulair, waarbinnen je de meest wenselijke uiting kiest. Wil je een verplichting aangeven, dan gebruik je 'moeten' (U moet even met me meelopen), een mogelijkheid geven we weer aan met 'kunnen' (U kunt even met me meelopen). Maar daarmee is de kous niet af. We onderscheiden nl. twee vormen van modaliteit: de epistemische en de deontische modaliteit.

Epistemisch wil, vrij vertaald, zeggen dat je een (enigszins) objectieve weergave van de wereld geeft: 'het ijs moet smelten als de temperatuur boven 0 graden Celsius komt'. Maar ook: 'het kan zo zijn dat dit niet het geval is, bij een verandering van de luchtdruk'. Of 'het schijnt dat de cliënt gevallen is vanwege een natte vloer'. Deontisch wil zeggen dat er meer subjectieve mening wordt gegeven; 'Je moet nu je huiswerk maken', of 'u mag even meelopen'. In de woorden van de Taalprof:

Waar epistemische modaliteit zich beweegt van noodzakelijkheid via waarschijnlijkheid tot mogelijkheid, gaat deontische modaliteit van verplichting via wenselijkheid naar toestemming.

Met de zin 'u mag even meelopen', die ik epistemisch opvatte als weergave van een mogelijkheid, was dus in het geheel niets mis, aangezien deze deontisch bedoeld was als weergave van wenselijkheid. Ik denk dat dit overigens ook een signaal is dat taal als instrument van de verpleegkundige een bewust onderdeel moet zijn van diens competenties. Deze kennis is immers ook omgekeerd te gebruiken; sluit de cliënt wel aan bij mijn modale beleving? Want uit de post van de Taalprof wordt ook duidelijk dat, om het allemaal simpel te houden, epistemische en deontische modaliteit niet strikt gescheiden zijn! Maar ik denk dat dat moet kunnen.

* De Taalprof is een pseudoniem voor taalwetenschapper Peter-Arno Coppens. Zie pag.25 van Vox nr.4 2008

Op het verlanglijstje: Florence Nightingale

Er is een nieuw boek over Florence Nightingale uitgekomen van de hand van Mark Bostridge: 'Florence Nightingale; The Woman And Her Legend'. De recensies zijn zeker niet negatief. Voorlopig heb ikzelf even geen tijd voor een dergelijk dik boek. (672 pag.) Maar het staat op het verlanglijstje. Voor degenen met vrije tijd genoeg: have fun. Als we HLN.be mogen geloven kon het wel eens een leuk boek zijn:

"Eigenlijk", zo zegt Bostrigde, "was ze helemaal geen verpleegster. In de grond was ze een administrator die vooral veel van haar tijd besteedde aan het inkopen van voedsel en kleding voor de patiënten. En als ze 's nachts, met haar lamp, de ronde deed langs de ziekenzalen was ze meer geïnteresseerd in de mogelijkheid dat verpleegsters zich misdroegen met de zieken, dan in het verlenen van medische bijstand".

Ik weet niet of dat een direct citaat is uit het boek, maar het klinkt uitdagend. Ook Nursing schreef soortgelijks. Misschien is het wel een mooi cadeau voor m'n vriendin, als ze jarig is...

Test je kennis!

Op het internet zijn allerlei leuke sites waarop je je kennis kunt testen over allerhande zaken. Via een beetje googlen kwam ik de volgende kennistesten tegen:

Diabetes kennis quiz http://www.luisternaaruwlichaam.nl/Diabetes_kennis_quiz

BTSG stelt een heleboel testen online beschikbaar.

enkele highlights:

Quiz over de ziekte van Alzheimer http://www.btsg.nl/quiz/alzheimer-quiz.html

Vaardigheidsmeter 'Het voorzitten van teamoverleg' http://www.btsg.nl/quiz/vaardigheid_teamoverleg.htm

Kennistest "Beeld over ouderen en de ouderdom"http://www.btsg.nl/quiz/ouderworden/start-ouderwordenquiz.htm

Objectief rapporteren? http://www.btsg.nl/quiz/rapporteren-toets-objectief.htm

Atlas loopbaantraining stelt het kernkwaliteitenspel beschikbaar: http://www.atlasloopbaan.nl/kernkwaliteitenspel.html

Veel plezier!

Wie schrijft, die blijft...

Het spreekwoord gaat echter sinds kort niet meer op: Een inwoonster van Nieuw Zeeland heeft een 'NTBR' verklaring op haar borst laten tatoeëren. NTBR staat voor 'Not To Be Rescucitated', wat dan weer Engels is voor 'Niet Reanimeren'.

De 79 jarige Paula Westoby uit Dunedin heeft de beslissing genomen, omdat, naast de voor de hand liggende reden, ze ook de discussie in Nieuw Zeeland omtrent het zelf verkiezen van het tijdstip van de voleinding van het leven wil aanwakkeren. Euthanasie is daar, zoals op de meeste plaatsen in de wereld, verboden. Klik hier voor een Engels gesproken TV fragment, waar de vrouw te zien is, terwijl ze getatoeëerd wordt. Lijkt me geen prettige plaats voor een tatoeage...
Ze kreeg het idee van een 80-jarige vrouw, die naar eigen zeggen de tatoeage als vanaf haar 21e had. 'She thought it was a bloody good idea'

Natuurlijk vind ik het tof dat een dame op die leeftijd zich naar de tatoeageshop begeeft. (wat nou saaie ouderen?) Haar tatoeage is, zoals ik zovaak betatoeëerden heb horen beweren, een écht onderdeel van haar zelf. Voor de fanatieken is het een 'way of life'. En daar vormt Paula Westoby geen uitzondering op.

Het is een sterk statement, dat in Nederland om een andere reden aandacht verdient naar mijn idee. Want, kijkend naar de plek waar de vrouw haar verklaring heeft laten zetten, kan ik enkele praktische bezwaren aantekenen die ook relevant zijn voor het reanimatiebeleid in de thuiszorg. Hoe maak je nl. duidelijk dat je niet gereanimeerd wil worden? Collega studenten en verpleegkundigen uit de intramurale wereld geven meestal snel aan dat het dossier voorzien wordt van een sticker o.i.d. Maar wat te doen in woonzorgcomplexen, waar thuiszorg wordt geleverd? Meneer loopt op de gang, krijgt een 'hartaanval' en valt neer. Geen dossier in de buurt. Maar meneer 'is' NTBR. Wat nu? De NVVE heeft een oplossing. En het kost 37,50 per persoon.

De NVVE heeft een niet-reanimerenpenning: En die lijkt volgens Postbus 51 rechtsgeldigheid te hebben, al wordt dit niet expliciet aangegeven en vermelden ze de noodzaak van goede afspraken met naasten en de (huis)arts. De NVVE vermeldt op hun site dat de penning geheel rechtsgeldig is. Ook de Nederlandse Reanimatie Raad erkent de penning duidelijk. In het Reformatorisch Dagblad vond ik een artikel waarin tegengeluiden worden geventileerd. De stelling dat de penning niet aan de papieren voorwaarden van een schriftelijke verklaring voldoet is volgens een aantal 'pro life' advocaten reden om deze niet rechtsgeldig te laten verklaren. Staatssecretaris Bussemakers heeft deze klachten na lezing van de wet naast zich neergelegd:

Het artikel in het Reformatorisch Dagblad (*1) waar u naar verwijst, stelt dat een wilsverklaring pas rechtsgeldig is nadat deze schriftelijk en op papier is vastgelegd. Artikel 7:450 lid 3 BW en 7:540 lid 1 en artikel 7:451 van boek 7 van het Burgerlijk Wetboek vereisen een schriftelijke verklaring. Zij stellen geen vereisten over het medium waarop deze verklaring tot uitdrukking wordt gebracht. Ik deel de uitleg van deze artikelen uit het bericht dus niet.

Ook vanuit de beroepsvereniging Ambulancezorg is kritiek te lezen. Ook zij leveren kritiek op het medium. Een ander probleem dat zij zien, maar dat in principe niet specifiek is voor de penning is dat men moeilijkheden heeft met het stoppen van een reeds gestarte reanimatie.

V&VN Ambulancezorg maakt ook ernstig bezwaar tegen een in de richtlijn geformuleerde norm namelijk dat een reeds gestarte reanimatie dient te worden gestopt, op grond van de aanwezigheid van een niet-reanimerenverklaring, als deze boven tafel komt, ná de start van de reanimatie. Hoe nu te handelen indien de reanimatie blijkt te lukken? Betekent dit dan dat een hulpverlener de ingrijpende beslissing moet nemen om een eerder op juiste gronden ingezette behandeling, die dus resultaat vertoont, af te breken?

Dit laatste lijkt me inderdaad een goede vraag! In het geval van de penning die om de hals gedragen wordt, lijkt me dit evenwel vreemd. Hier kan naar gezocht worden. Maar een persoon bij wie ondertussen succes is geboekt, valt naar mijn idee niet meer onder de categorie 'wel of niet reanimeren', deze ís gereanimeerd. Niettemin zou ik willen zeggen: een reeds gestarte reanimatie moet weer afgebroken worden, als deze niet succesvol is. En harde rechtsgeldigheid van de penning zou duidelijkheid bieden. De (oudere?) mens die de NTBR beslissing neemt, dient serieus genomen te worden. Dat is diens recht als mens. Nieuwe maatschappelijke problemen vragen om progressie, niet het vasthangen aan oude lezingen en situaties, hoe precair ook.
Persoonlijk vind ik de argumenten van de pro life beweging op het eerste gezicht nogal slapjes, maar goed, laat ik bij m'n leest blijven; wat levert de niet-reanimerenpenning ons wel op? Naar mijn idee wordt er op twee manieren aan de eerder gestelde problemen (in een extramurale situatie) tegemoet gekomen:
Er wordt altijd een verklaring gedragen (en deze is duidelijk aanwezig) en men hoeft niet op hoogbejaarde leeftijd naar de plaatselijk tattoozaak. Want ik denk dat veel ouderen dit toch een brug te ver zal zijn.
Wederom blijkt echter wel weer dat de maatschappelijke verschuivingen vragen oproepen die ons voor hete vuren stellen; welke kant men ook kiest, gezien de aard van het onderwerp, zal de discussie verhit zijn.

Manifest waardige zorg Nederland

Via het thuiszorgblog van Lex Tabak kwam ik op het 'Manifest waardige zorg Nederland' tegen, dat hier als PDF is te downloaden.

Ik denk dat Tabak's titel 'lees dit manifest' zeer goed weergeeft hoe ook ik denk over het manifest. Het is een bijzonder duidelijk en scherp manifest, dat enkele open wonden in de Nederlandse zorg voor met name ouderen en kwetsbaren blootlegt en een oplossing aanrijkt met enkele vergaande gevolgen:

Wat er moet gebeuren in tien punten....

1. Versterk de positie van de cliënt, door hem zelf het budget te geven waarmee hij zorg kan inkopen.
2. Afschaffing van de zorgkantoren is een must. Alleen op die manier is een echte transactierelatie mogelijk tussen de cliënt met een budget en de aanbieder.
3. Overheid en politiek maken duidelijk wat in dit land publiek en wat privaat bekostigd moet worden. Tevens maken zij heldere keuzes over de omvang van het AWBZ pakket.
4. De beleidsverantwoordelijkheid voor deze keuzes ligt bij de overheid en politiek. Zij hebben over deze keuzes verantwoording af te leggen aan de samenleving en aan cliënten. Hetzelfde geldt voor bezuinigingen, die leiden tot verschraling van de zorg.
5. De overheid maakt werk van het verminderen van de bureaucratie onder meer door het afschaffen of sterk vereenvoudigen van de indicatiestelling.
6. Zorgaanbieders kiezen als private instellingen hernieuwd positie in het maatschappelijk middenveld en nemen daarbij afstand van de domeinen (overheid en markt) waarin zij niet thuis horen.
7. Vanuit deze positie maken zorginstellingen aan de overheid en politiek duidelijk welke zorg zij met de beschikbare publieke financiële middelen kunnen leveren en wat de effecten zijn van nieuw (overheidsbeleid) voor de dienstverlening aan cliënten. Zorginstellingen maken aan hun cliënten duidelijk welke aanvullende zorg door cliënten zelf bijgekocht kan worden.
8. Vanuit deze positie maken zorginstellingen duidelijk hoeveel tijd nodig is voor de implementatie van nieuw beleid, zodat veranderingen in een normaal tempo verwerkt kunnen worden.
9. Vanuit deze positie zullen zorginstellingen met beleidsinitiatieven komen, die een bijdrage leveren aan het behoud van zorg als kostbaar goed. Gereguleerde marktwerking voldoet niet. Zorginstellingen zijn bereid een actieve bijdrage te leveren aan een eventueel herontwerp.
10.Vanuit deze positie zullen zorginstellingen de overheid aanspreken op haar grondwettelijke rol: zorgdragen voor samenhang, binding en stabiliteit in de samenleving, zodat ook oudere en kwetsbare mensen delen in de welvaart.

Dat de schrijvers zich serieus zorgen maken, is ook duidelijk:

"Het manifest moet worden gezien als een oproep tot debat en een maatschappelijke discussie. Als er geen ommezwaai komt in de denkrichting volgt gegarandeerd een verdere aftakeling en verschraling van de ouderenzorg."

Lees het dus! De hoogleraren en bestuursleden die het hebben opgesteld, hebben een stevige en duidelijke mening én argumenten.

Je zou het bijna vergeten...

Maar de Universele Verklaring van de Rechten van de mens is vandaag zestig jaar geworden. Op 10 december 1948 werd deze verklaring aangenomen door de Verenigde Naties en heeft sindsdien een grote rol gespeeld in onze wereld, al is de verklaring niet bindend en is er ook kritiek op de UVRM. Niettemin zijn er op basis van de UVRM nieuwe verdragen opgesteld en aangenomen, zoals het verdrag tegen martelen, en zijn er ontbrekende rechten in andere verdragen opgenomen.

Het lijkt me goed om er zo af en toe naar te kijken.

Klik hier om Artikel 1 te lezen. Ik vraag me af in hoeverre fixatie niet door artikel 5 verboden wordt.

Stagelopen op het hospice (2)

VGG projectlid Melissa vertelt over haar ervaringen op haar nieuwe stageplek. Deel 1 is hier te lezen.

Mijn tweede week op het hospice zit er al weer op.
Ik heb in mijn tweede week twee late diensten gedraaid op het hospice. Dit is toch weer heel anders dan een dagdienst. Je hebt als zorgverlener meer te doen met de familie/vrienden van de clienten dan tijdens de dagdienst. Het was verder wel een rustige week op het hospice, er zijn niet veel gekke dingen gebeurd.
Ik heb echter wel een mooie gebeurtenis mee gemaakt. Bij een van de clienten heb ik een 's avonds de eer gehad om een aan de client gericht gedicht te mogen horen. Dit vond ik erg speciaal. Vervolgens heb ik nog een tijdje met iemand van het bezoek gepraat. Dit was voor mij een bijzonder gesprek omdat dit de eerste keer was dat ik zo dichtbij contact heb gezocht.
Het mooie aan zo'n gesprek is dat je op een heel intiem gebied aan het praten bent en dat ik daar als zorgverlener een kijkje in mag nemen. Ik mag zien hoe de naasten over de dingen denken. Ik mag ze advies geven en een gesprekpartner zijn. Ik mag de meeste mooie kaartjes en teksten lezen en horen. Ik mag zien hoe lief en hecht mensen naar elkaar toe kunnen zijn en dat ondanks de vele liefde die mensen voor elkaar hebben, ze een enorm verdriet hebben omdat zij degene die ze het meest lief hebben binnen afzienbare tijd in hun leven moeten missen. Ik mag als zorgverlener delen in hun herinneringen en hoor de meest wonderlijke verhalen. Je krijgt op deze manier op een hele andere manier kennis over de client. Als er iets bijzonder is aan het verpleegkundig beroep dan is het wel het feit dat je op een zeer intieme wijze kennis maakt met de client en zijn naasten. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor.

Het gaat binnen het hospice echt over deze kleine dingen. Ik mag daar nu getuige van zijn en al de ervaringen die ik op doe binnen deze bijzondere stage neem ik mee in mijn verdere leerproces en in mijn verdere leerhouding. Het is buitengewoon bijzonder dat deze zorg bestaat.

Het zou nog mooier zijn als de palliatieve zorg wat meer in de aandacht zou staan in de medische wereld. Arsten staan soms nog een beetje sceptisch tegen over de palliatieve zorg. Er zijn nog weinig evidenced based studies over de palliatieve zorg. Dit geldt trouwens niet voor alle arsten. De arts die ik meemaak op het hospice is helemaal 'into' de palliatieve zorg. Ze stimuleert de verpleging hier ook in! Wat zijn er toch bijzondere mensen op de wereld en wat mag ik er veel ontmoeten tijdens mijn stage op het hospice!

NU'91 reageert op IGZ rapport

Op de website van NU'91 is hun verklaring aangaande het IGZ rapport over vrijheidsbeperkende maatregelen (VBM). Over het IGZ rapport blogde ik vorige week

Persoonlijk vind ik het een vrij obscuur stuk, waar ik graag een blogpost aan wil wijden. Mijn indruk is nl. dat NU'91 het rapport alleen gebruikt om het punt van onderbezetting te belichten. Nu kan ik me voorstellen dat dit een erg belangrijk punt is voor een beroepsorganisatie, maar een weinig nuance lijkt me noodzaakelijk. Ik zal proberen mijn reden om dit aan te nemen aan te tonen door stukken uit de verklaring van NU'91 te citeren en hierop te reageren. Vooraf dient nog gezegd te worden dat ik de verklaring van Nu'91 met name vanuit de PG situatie zal bekijken. Ik weet nl. te weinig van de zorg voor verstandelijk gehandicapten. But here it goes:

NU’91 wil vooropstellen dat er weinig verpleegkundigen en verzorgenden zijn die ‘nodeloos knevelen’, zoals de Inspectie dat noemt. De beroepsgroep weet heel goed waar zij mee bezig is.

Dit is om een aantal redenen een vreemde stelling. Ten eerste wordt er alleen ingegaan op het 'knevelen'. En dat is slechts een onderdeel van de VBM waar de IGZ zich op heeft gericht in haar onderzoek en rapport. Ten tweede is het volgens het rapport duidelijk dat deze maatregelen wél teveel worden toegepast, zonder dat het de aangewezen methode is op basis van de situatie. Ook blijkt uit de gegevens uit het onderzoek van de IGZ, dat de beroepsgroep niet 'heel goed' weet waar ze mee bezig is, getuige de beschrijving van de opvattingen van verplegend en verzorgend personeel omtrent VBM die in het rapport zijn te lezen.

De Inspectie beseft blijkbaar niet dat het water de beroepsgroep tot aan de lippen staat. Jacqueline den Engelsman, CAO-onderhandelaar NU’91, zegt: 'De Inspectie heeft boter op haar hoofd!’

Eerlijk gezegd lijkt me dat ook niet de taak van de IGZ. Het is een inspectiedienst. Ze dienen aan te geven wat er goed en fout is aan de zorg als zodanig. Ontegenzeggelijk ben ik de factor 'tijd' niet veel tegengekomen in het IGZ rapport. Maar laten we ook niet voorbijgaan aan de instellingen die de zweedse band al in de ban hebben gedaan. Zijn daar t.g.v. deze verandering enorme tijdsproblemen ontstaan? Nu'91 zou een sterk punt kunnen maken door dergelijke verifiëerbare zaken op te nemen in een verklaring.

NU’91 is van mening dat een dergelijke intentie tien jaar geleden prima afgesproken had kunnen worden. Toen liep er nog één verpleegkundige of verzorgende op drie cliënten, waar dat nu één op acht is. Dat betekent dat in de loop van de jaren de aandacht voor de cliënt noodgedwongen steeds minder is geworden onder druk van bezuinigingen, het nieuwe zorgstelsel en het tekort aan personeel.

Ik ben van mening dat dit een curieus argument is. Als de intentie tien jaar geleden was afgesproken en deze nu nog zou gelden, zou dan de verhouding tussen personeel en cliënten nu anders zijn? M.a.w. de intentie zou nog steeds door een te kleine bezetting moeten worden uitgevoerd! Vind Nu'91 het nu wel of niet mogelijk om met een kleine beroepsgroep VBM terug te dringen? Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit overkomt als een contradictie van de bewering dat 'de beroepsgroep heel goed weet waar zij mee bezig is'

Iedereen weet dat mensen die te weinig aandacht krijgen, op de een of andere manier aandacht gaan vragen. Ze worden onrustig en beweeglijk of zelfs boos en agressief. Als een verpleegkundige of verzorgende in haar eentje acht mensen moet verzorgen, is de werkdruk te hoog en zal zij onvoldoende aandacht kunnen geven. Zij zal een keuze moeten maken tussen bijvoorbeeld een val uit een stoel met alle gevolgen van dien, en een vrijheidsbeperkende maatregel. Of een cliënt wordt agressief, je bent alleen en verantwoordelijk voor de veiligheid van de andere cliënten: wat doe je dan?

Ook hier krijg ik niet de indruk dat Nu'91 heel erg rationeel omgaat met het rapport. Er wordt (weer) alleen gekeken naar de verpleegkunde:client verhouding. Het rapport geeft echter ook aan dat de omgeving belangrijk is, zoals muziek en de aanwezigheid van een 'rondgang'. Ook moet Nu'91 het volgende bericht van 'Zorg voor Beter' wellicht eens lezen: Het Non-fixatiebeleid, Zorggroep Almere, Polderburen De keuze, zoals gesteld door Nu'91 in hun verklaring, lijkt te kort door de bocht.

Natuurlijk horen deze dilemma’s bij het vak, daar is de beroepsgroep voor opgeleid.

Helaas niet altijd voldoende, zo blijkt uit het rapport.

Maar de afgelopen jaren lopen verpleegkundige dagelijks rond met deze dilemma’s en zij kunnen ze met de beperkte middelen (scholing, personeel, geld) die hen worden geboden niet meer oplossen. Hen wordt opgelegd vrijheidbeperkende maatregelen te verminderen, maar tegelijkertijd dragen zij wel de verantwoordelijkheid voor de veiligheid van de cliënten, die ook nadrukkelijk door de Inspectie bij de beroepsgroep is neergelegd.

Wederom lijkt er sprake van interne inconsistentie, hadden we immers net niet gelezen dat 'de beroepsgroep heel goed weet waar ze mee bezig is'? Daarbij heb ik ook niet de indruk gekregen dat de IGZ de verantwoordelijkheid alleen bij de verpleegkundigen neerlegt. Artsen zijn bijvoorbeeld ook erg belangrijk in het geheel. Uit het rapport bleek zelfs dat afspraken over de verantwoordelijkheid voor het beleid duidelijk waren.

De intentie die nu is afgesproken kan alleen maar helpen als het een aanzet geeft tot meer middelen en een creatief proces, waarbij vooral naar de beroepsgroep wordt geluisterd. Als dat niet het geval is, zal de veiligheid op de werkvloer worden geschaad. NU’91 zal ervoor pleiten de verpleegkundige en verzorgende beroepsgroep nadrukkelijk te betrekken bij het zoeken naar oplossingen voor de dilemma’s waar zij dagelijks mee te kampen hebben.

Gelukkig kan de verklaring nog wel een open deur intrappen. Niettemin ben ik het er helemaal mee eens dat het heel belangrijk is de beroepsgroep in het proces te betrekken. Maar wat wordt bedoeld met 'de veiligheid' op de werkvloer? (en waarop baseren ze dat deze zal afnemen?)
De veiligheid van (slecht) gefixeerde cliënten is daarbij ook duidelijk in het gedrang, getuige de doden die zweedse banden hebben veroorzaakt.

Zorgverlenen op het hospice

VGG projectlid Melissa vertelt over haar ervaringen op haar nieuwe stageplek:

Vorige week ben ik met mijn stage op het hospice begonnen. Ik loop een maand stage op het hospice, dus helaas is het half december alweer afgelopen. Nu zullen velen zich afvragen wat een hospice is. Een hospice is heel kort gezegd een stervenshuis. In het geval van mijn stageplek zijn het vier kamers op een van de verpleeghuisafdelingen van mijn stageinstelling. Bij deze kamers hoort uiteraard ook een ruime woonkamer, waar ook ons "kantoor" is gevestigd. Dit is niet altijd even prettig aangezien bezoek en de clienten zelf ook in de woonkamer vertoeven.
Nu zullen vele misschien denken wat er nou zo leuk is aan het werken met mensen die snel komen te overlijden. Ik vind het erg bijzonder dat ik als "verpleegkundige"(ben het bijna), in de laatste fase van iemands leven iets voor iemand kan betekenen. Het is erg bijzonder werk.
De afgelopen week heb ik kennis gemaakt met de nu verblijvende cliënten. Vandaag was er een nieuwe opname. Ik ben bij het opnamegesprek aanwezig geweest; dat was voor mij best heftig. Ik vond het erg bijzonder hoe mooi kinderen een van hun ouders kunnen omschrijven en echt het allerbeste voor hem/ haar willen. Ik mocht vandaag tevens een paar uurtjes alleen draaien op het hospice. In overleg met andere verpleegkundigen en mijzelf heb ik dit geaccepteerd, maar wel met veel mensen die ik in geval van nood kon bellen voor hulp. Het ging echter uitstekend!! Dus ik ging met een goed gevoel en een schouderklopje naar huis, wat je natuurlijk erg goed doet als toekomstig verpleegkundige!